Sen Yokdun

Kaç kereler yoktun sen

O soğuk ve ayaz gecelerde

Yokluğunla avuttum kendimi

Avunduğumu zannederek

Kaç kereler ağladım sensizliğime

Çaresizliğime yakardım

İsyan türküleri söyledim

Bağıra bağıra

Ama hiç duymadın

Sen yoktun

Lanet olası yaralarım

Hiç ama hiç kapanmadı

Her gece kanadı durmadan

Hani yaktığın mumlar vardiya

Gelirken

Umut ışıkları hayal damlaları

Söndüler birer birer

Giderken kırdığın kalbimin

Parçalarıyla kestim bileklerimi

Öldüm bir imla hatası gibi şiirlerin kollarında

Ve astım kendimi

Günahkâr bir hayat ağacına