Sen Yoktun

sen yoktun...

kaşına uzayan perçemin

aynada kazınmış kısmıyla avundum yokluğunda sevgilim...

camın önünde ki

o çok sevdiğin gül ağacının kokusunu çektim cigerlerime

sana sarıldım saydım

yanındayım sandım

gitmedin

gitmeyeceksin dedim

kandım!

sen yoktun...

yüzünden düşen o bin parça bile

hep aynı yerinde kaldı sevgilim...

tek bir tanesine bile dokunamadım

esen rüzgar

basan yel

hiçbirşeyin gücü yetmedi

sen yoktun

onlar ise hiç gitmedi!

sen yoktun...

yağmur taneleri kurşun misali saplanıp kaldı pencereme

şimşekler hergece çakmak yerine çatışıp durdular

ben ise seni aradım hecelerde

hecelerin bile bittiği o yerde;

sen yoktun sevgilim...