Sena'ya Açık Mektup

Karşımda

Karanlığın içinde

Yanıp sönen bir kırmızı ışık

Sokak lambaları arasında

Ve bir de soğuk ıslık

Yüzümde , kulağımda

Seni hatırlıyorum

Lise devrini

Ve seni hala sevdiğimi

Biliyorum

Evleneceksin belki yakında

Adımı çok severdin

Asaf diyeceksin belki çocuğuna

Mutlu mu olmalıyım bilmiyorum

Bu arada artık aşk şiirleri yazamıyorum

Daha önemli sorunlarım var

Büyümek gibi

Bir ölü gördüm ilk defa

İlk defa birini gömdüm

Kalbim zayıfladı , göğsüm ağrıyor

Yaşlanıyorum

Sana yeniden ulaşmayı o kadar isterim ki

Kilometreler var artık aramızda

Utanıyorum ayrıca

Ve korkuyorum

Ama yine de

Bir gün karşılaşırsak bir yerde

Sende bak bana

Nazikçe gülümse

Hatta konuş

Susma

Konuş ki

Çığlıklar sussun , ıslıklar dursun

Konuş ki

İlkbahar olsun

Sena

Ben seni

Bir daha kimseyi

Hiç sevemeyecek kadar çok sevdim

Yıllar geçti

İnsanlar öldü

İnsanlar doğdu

İktidarlar çöktü

Biz büyüdük

Dünya daha da kirlendi

Annem hastalandı

Ailem parçalandı

Ve ben seni hep sevdim

Bir gün can vereceğim

Bende bir kenarda

Üstelik çok uzak hissetmiyorum

Sena

Beni gömdüklerini duyarsan

Çık gel mezarıma

Bir fatiha oku başımda

Kaderim

Böyleymiş benim

Sevdiğini özleyen

Korkan , üzülen

Utanan , kızan ...

Ayrılırken yanımdan

Bakma arkana

Dudaklarının arasında

Mırıldanırsın umursamazca

Kaderi böyleymiş dersin

Benden için

Sena

Sen...