Senden Kalan Kırıntılar

Günün aydın değil artık güneşi hayırsız şehrim,

Karanlığı yüzümden söken güneşini sevmiyorum artık!

Şimdi yıldızları sersen önüme,kafi gelmez yüreğime,

Her sabah perdemi aralardı,ipek kumaşı elleriyle,

Artık gökyüzü kirli,gökyüzü zifiri,tıpatıp yanlızlığım gibi...

Merhaba sokakların sahibi kaldırımlarım,

Bir zamanlar onunla birlikte süzülürdüm senin saçlarında,

Herkese nazaran,onun matrak adımları neşeye boğardı seni,

Her gece vedalaşmadan önce çöküp iki kelam ederdik sırtında,

Yoruldun sende bizi taşımaktan,fazla geldik viran hanene!

Nasılsın puslu gecelerde,çürük bankında sabahladığımız kimsesiz parkım?

Bak bu kez o yok yanımda,uğramam artık seninde yakınına,

Dudaklarımı ilk burda titretmişti dudaklarından süzülen ılık nefesiyle,

Kusura bakma,rüzgar sallasın salıncaklarını bundan sonra,

Çocukca koşturduğumuz çimlerinde yanlızlıklar koşuştursun...

Ben geldim onunla yolculuğumun bekcisi,gam dolu durağım,

Bundan sonra bir öteden beklerim otobüsümü,

Alınma boşuna,her gelen otobüsten onun inmesini bekliyorum adeta,

Kuru kalabalık,anlamsız gürültüden ibaret onsuz her taraf,

Bir bilet eksik geliyorum huzuruna,bir bilet eksik cebimde ve yüreğimde...

Sendemi burdaydın,zamanında masalarını işgal ettiğim kafeteryam,

Hatırlarmısın ona ilan-ı aşk etmiştim senin koynunda,

Fakat şimdi yanlızlığımı ilan ediyorum sokaklarda,

Sabah çayını başkaları yudumlasın kül rengi masalarında,

Üşüdüğünde sandalyelerine başkaları assın pardesularını.

Bu kez hoş bulmadık falcı kadın,yaklaşma sakın,

İlişme onsuzluğuma,hiç ayrılmayacaktık senin lafına kalsa,

Herkese anlattığın hikayeleri yazdın demek falımıza,

Her elimizi açtığımızda bize masal anlattın uyuta uyuta,

Yalansın sende,sahte aşk tohumları ektin yüreğimin bahçesine...

Bize nasihat eden yaşlı adam,yine köşede kefen parası peşinde,

Beş parasız,elleri titrek fakat gırtlağına kadar cesaret dolu cesaret!

Eceli gelen her aşk yatar elbet musalla taşına,yaşatın doyasıya derdi hep,

Tebessüm edip,bizim aşkımız ömürlük diyip geçiştirmiştik lafım ona,

İhtiyar sonumuzun bir portresini,sokaktaki toz yığınına çizmiş meğerse...