Senden Sonra-trafik-bir Minibüs Hikayesi-eksik

bu şehrin her caddesinde,

akamayan bir trafik.

en iyi ihtimalle kısmen akıcı...

ve senden dönüşlerimde

bu trafik

hüzün veryor bana.

nedenini hiçbir zaman bilemedim.

veda etmek yada

yeni bir buluşmaya kadar

ayrı kalmak,

aramıza birkaç semt koymak

değildi hüznün nedeni.

sen benim sarhoşluğumdun,

yol ayıklık veriyordu.

seninle kaybediyordum kendimi.

dönüş dakikalarında

yüzlerce,binlerce kurt

kemiriyordu ayık beynimi.

en çok da

ne yapıyorum ben

diye soruyordu

''ben''im bana.

istanbul dönüşüyordu bir girdaba,

senden ayrılınca...

taksiciler hep aynı şeyleri söylüyordu,

sövüyorlardı memurlara.

minibüslere aynı tip insanlar biniyordu,

algıda değişmezlik,

hepsi gözümde görünmez oluyordu...

senden sonra,

dönüşlerim,

kendime dönüşlerim,

milada,evime varıyordu.

hayat saçmalıyor

istanbul saçmalıyor

saçmalıyorum.

seninle,senin için!

her ay başı,

yalan sözler veriyorum,

sana elveda demeye,

cesaret büyütüyorum.

ayın onbeşine varmadan,

o cesareti düşük yapıyorum!

bugün 19 temmuz

eve dönüyorum.

sanki her seferinde

biraz daha küçülüyorum.

kendimden kaybediyor,

her kaybedişimde de sana benziyorum.

bu şiirin son cümlesi yok,

yol bitti,

iniyorum!