Seni Duyduğum Seslerden

soğuk heyecanın zamansız gözlerinde irkilmelerimaşk ayıklıyor düştüğüm uzun gecelerden sevişmeleri

güneş yüzünü gösterdiğinde bitiyor zaman

hiç yürümüyor karanlık odada gelecek bahar

ya da hiç yürüyemiyoruz susmalara varan dokunmalarda

yeniden doğmaları...

İstanbulun çıplak sokaklarında kayıyor ayaklarım

ardımdaki gelmelere mi ıslanıyorum

yoksa önümdeki gitmelere mi

bu nasıl ölüm

kol kola giremiyoruz

-seni duyduğum seslerden öpüyorum

güzelliğine aldanıyorum arzularının

gölgendeki kusursuz yüzüne-

en iştahlı yabancılığımla bağırıyorum kirletirken düşleri

dalgalar okşuyor omuzumu

masum bir deniz taşıyorum

böyle hesapsız sevinçlerde bilsen nasıl bozuluyor

seni ağırlayan şehir

ki, her iz tetiğe basan tuzak/

tuzaklarda sahipsiz gözyaşlarım

bilmem isimsiz kaç uçurumun

çocuk gamzelerine tutunmuş kalbim

ahh...

-seni yalnızlığımın bahçesinde suluyorum

dudaklarımda dalgın ayrılık

ellerimde akşamlar-

şimdi her gece uyumadan

acıyan yanlarımı şımartan deliyim

aynada nefesimin çizdiği resim

içimi akıtan buğu oluyor

ilk defa seyerederken silkinişimi camdan

ruhumdan sızanlar sayıklıyor

herkesi ve herşeyi biliyorum

bağışla hüznümü adam

geç kalmış bir intiharım

.....