Seni Sana
dört bucağını aştım
yedi katını terkedilmişliğin
beni terkedecek kimse kalmadı
öykümle sırtsırta vererek
kaldım kendimden artakalanla
bilerek seni
kalarak sana
sensizliğimdi son rüyam
bir ölüm kaldı kusmadık öfkesini
siyahıma beyazıma
akşam hasta gözünü hüznümle açardı
sabahlar kan gibi güneşi içmeye mahkum
dermansız sayfalarımda bilsen bir tek kimi
yazdım kime...
sadece seni
yalnızca sana
bakımsız bir sahneydi fersiz
o yorgun ışıklarıyla üşüdüğüm sokak
sen kıyılarımda yoktun
şiirsizliğin de yoktu
tozlu ellerimi ceplerime sokardım
kirli yapış yupuş bir yalnızlık
takvimleri zamana bozuk
bir kapı gıcırtısı bir gözyaşı asidi
sıkış tıkış şu ölümlerine yattığım
sevda...
anmakta seni
kanmakta sana
şimdi ayaklanır durur sular
içimden...
dışıma...
utanır acımasız intihar
acımasızlığını unutur
bilsen içimde başarısız kaç intihara
dar ağacı kurulur
sonrasızlığıma bağırıp çağırışıma
ayrılık tahammülsüz
okul çağında çocuklar gibi
açıkken daha gözlerim hayata
bir sana yumarım kirpiklerimi
ağlamak için seni
ölmek için sana
seni sana anlattığımı
kendim bil...