Seni Vuracaklar Çocuk

İçine çoktan gece çökmüş bir İstanbul’sun.

Kıyılarında pas tutmuş bekleyişler,

Köprülerinde yarım kalmış vedalar.

Bir tren sesi geçiyor içinden hâlâ,

Kimsenin inmediği bir istasyona doğru.

Hangi ayrılık sürdü seni

Bu kadar uzağa kendinden?

Hangi kırık takvim yaprağı

Ömrüne saplandı da

Her mevsim biraz eksik açtı?

Ey yüreğini cebinde taşıyan çocuk....

Aşk kokuyorsun.

Sen her meydanda

Kendine geç kalmış birine tutuldun

Her sabah bir başkasının yalnızlığına uyandın.

Üzerinde eski bir yalnızlığın kokusu...

Bir yara ile bir şiir arasında,

Bir sürgün ile bir özlem arasında.

Rüzgâr seni her yerde tanıdı.

Karanlık hangi sokağa çöktüyse

Orada buldu yüzünü.

Bir gün seni senden alacaklar çocuk.

İnsan kalabilmiş yerlerinden.

Bir başkasının yarasını

Kendi yarası gibi taşıyışından.

Bir ekmeği bölüşürken

Eksilmeyen yanından.

Bir kuşu görünce

Hâlâ içi titreyen yerinden.

Ben ondan korkuyorum.

Seni susturacaklar çocuk.

En güzel çağında.

Yüzünde kırılmış aynaların ışığı

Sesinde yıllarca susmuş

Bir rüzgârın uğultusu.

Bu kadar sevmeyi nereden öğrendin?

Hangi yangın!

Küllerini bile yakmadan bıraktı seni

Seni vuracaklar çocuk,

Esmer gülüşünden.

Her gün azar azar.

En çok, içindeki masum çocuğu

Yitirmenden korkuyorum

01.06.1996