Senin Sağır Duvarların Vardı

önce duvarlar ördün kendince

kapısı penceresi olmayan

karanlıklarda kaldın

ateşlere verdin dört bir yanı

korkuların vardı seni aşan

yanmaya başladığında anladın

ağladın ağladın

sıcaktı her yer

oysa sen üşümeye başladın

bağırdın birden

içinden bir şeyler koparcasına

senin sağır duvarların vardı

kendi ellerinle ördüğün

ki duyuramadın sesini

bağırdın

duymadılar seni

sen kendine bile duyarsızdın

çokluğun içinde yalnızlığını yaşarken

önce nefeslerin sıklaştı

bir an nefessiz kaldın

gözlerin tek noktaya baktığında

belkide ölüyorum sandın

tanrıdan bir el istedin

senin sessiz duvarların vardı

ve ateşler

ve göz yaşları

ve korkuların

kurtulmak istedin

kendine olan tutsaklığından

kaçamadığın

prangaların vardı

hep o

duygularını zincirlediğin

duvarların sana yükselirken

kıramadın zincirlerini

geceler yastığına ıslandı

göz yaşların büyüdü içinde

yalnızlığın korkuların ve sen

boğulmaya başladın

bir gece daha sabah olurken