Senin Şiirin

Katı kurallara tutsak

Seninle duygularım

Zorda olsa saklarım

Kendimden bile sevgimi

Sen miydin geciken

Yoksa ben mi

Yaşamak mı

Ölüm mü erken gelen

Bir lokma ekmeği

Sevinci

Üzüntüyü

Paylaşırım seninle

Bir sevmeyi paylaşamam

Söyleyemem

Kendime bile

Bu aşk mı geciken

Yoksa sen mi

Yaşamak mı

Ne ayrı kalmak zor gelir

Ne kavuşmamak

Ama öyle zorki

Böyle susmak

Haykıramamak sevgiyi

Yalnızca gözlerimle söylerim sana

Sessizce sensizliğimi

Yüreğim bunaldı güzelim

Dertten sıkıntıdan

Aralasam derdi tasayı

Bir yer yapsam gönlümde

olur mu

ister misin

Bir gariptir benim sevgim

Beklentisiz

Beklemem senden

Sevgiyi bile

Ama

Hiç olmazsa

Hatırlamanı isterim

Bir dost

Bir kardeş

İşte

Öylesine bir kişi gibi de olsa

Aramanı arada bir

Ne bir sitem bu satırlar

Ne dert yükü

Bir şiir sözüm vardı ya

BU SENİN ŞİİRİN

Şimdi

İster misin

Gel öykümüzü yazalım

Sonunda

Ayrılmak olmasın

Kavuşmakta

Mutsuzluk olmasın

Mutlulukta

Ölüm olmasın

Yaşamakta

Adamızı anlatalım

Bir gün bulacağımız

ve sevgimizi kendimizce

Karşılıksız

Özverisiz

Sensiz

Bensiz

Bir garip

İşte öylesine anlatalım öykümüzü

Olduğu gibi

Yüzlerce elli yıl

anlatalım mı

Dur

Daha bitmedi senin şiirin

Şimdi

Bir de söz ver

Değişme

Ağlama

Gülme okuyunca

Ne sev ne nefret et

Hep böyle kardeş gibi

Sevgi dolu

Sonsuzluğun sonunda

Buluşalım dostça

Olur mu

İster misin

Söz mü

İstanbul - Mart 1987 - (Papatyama)