Senin Yağmurunda Islanamam

Hiç bir adam senin kadar sağlam vurmadı gönlümün bam teline

Ve

Hiç bir adam senin gibi şiir kokmadı yürekte..

Hafızaya düşen titrek insan

Sana yazdığım ilk sayfa gibi,hiçbir şey eksilmedi,tıpkı dün gibi

Dokun şimdi kalbe /çizgilerim bir uçurum

Kirli beden,yolar tozlu

Çırılçıplak yanan gözlerim bir alev

Bak şafak söküyor

Sensiz yokuşlar uzar,yollar uçurumlara uğrar

Yağmurun ayak sesinde uyanan kalbimin

Ağrı molalarında hiç doğmamış sancıları döküyorum sesimden

Yaralar senin susuşunla yaralanıyor

Dünyanın bütün taşları kirpiklerime biner,güneşlerin hepsi çöle iner

Elimde kalır ağıtların hepsi;kimse duymaz,kimse ağlamaz,kimse anlamaz

İnandığım her şey adına yasak sorular sordum kendime

Bütün denklemlerin bir bilinmeyeni ben oldum

Yaşamın bir düş penceresi olmadığını anlamayan bendim

Ne zaman seni anlatan bir söz çıksa ağzımdan/hüzün kokar yüreğim

Kirpiğimden süzülen bir damla düşer avuçlarıma,silinir bütün kahroluşlar

Ben seni ne zaman yazsam eksilir her kelime,her sözcük

Deli otlar boy verir içimde /ışığım söner

Hüzün sızar yürek yırtıklarımdan...

Ne zaman senden uzağa gitmek istesem/ görünmez bir ip dolanır bedenime

Yürek odamda başlayan yangın koca kente yayılır

Siyah perdeler çekilir gündüzlerime/tutulur bütün yollar

Mahkum uykularımda hep aynı rüya

Geceler kan tükürür ihanetine

Farklıydı bu masal/diğerlerine benzemeyen bir şeyler vardı bunun içinde

Farklı bir anlam katan farklı bir duygu benimkisi/dolu gibi gelir yağmurun üstüne

Susturdum tüm soluklanışlarımı

Yazdım sonbahar yaprağına en karasını sevdanın.. ve sustum

Avuçlarımda kederi eritip yürütürüm sandım /kimselerin bilmediği yerlere

Ben aslında direnemem yanlızlığın rüzgarına..Ziyan olur yüreğim vurur kendini çölün sıcağına

Koparır beni dalımdan sürükler martılar rıhtımına

Ve şimdi..

Susmalıyım artık

Gözlerimle sakladım söylenmeyecek tüm yetmez sözcüklerimi...

Bilirsin beni

Senin yağmurunda ıslanamam....