Senindim

üç yüz altmış beş günün birinde

herhangi bir saat diliminde

telefonun çalsa

karşıda ağlamaktan konuşamayan bir ses

bütün soğuk kanlılığınla ne olduğunu anlamlandırmaya çalışırken

öldü dese o öldü

daha kim diye soramadan

kelebeğin deyip kapatsa

...

sonra bir gün gözlerine düşse hayalim

kulaklarında çığlık olsa susturduğun sözcüklerim

sıcaklığımı hissetmek isterken yüreğin

mezartaşımın soğukluğunda buz kesse ellerin

toprağa karışmış kemiklerimi dahi bulamasan

tek bir adım atmaya mecalin kalmamışken

yaşanmamış yaşanamamış günlerin ağırlığı düşse üzerine

oracıkta yığılıp kalsa bedenin

işte o zaman bilirim benimsin

işte o zaman bilirsin hep senindim

...