Sensizliğe Mahkum Yüreğim

mum misali karanlık gecelerini aydınlatsam da eriyip tükenmesem

tutsam o narin incecik ellerini son nefesimedek bırakmasam

yar deyip sineme sarsam koklasam gül tenini doyamam

sevdan bedenimde oldukça sensizliği lügatime yazamam

vuslat umuduyla yanıp tutuşurken hasret dolu yüreğim

ömrünce hayal edip arzuladığın tek gerçeğin olmak isterdim

bilsemde başka sevda da huzur bulup mutlu olduğunu

kalbinin zerre kadar küçük bi yerinde olmak isterdim

rüzgar estikçe bahar kokardı pamuk saçların

son baharım oldu çattığın o kaşların

ok misali sapladığın ayrılık acısıyla kavruldu da bedenim

birkez olsun ah etmedi sensizliğe mahkum yüreğim