Sensizliğime Şiir

Alın götürün beni buralardan

Çözün yalnızlık kelepçelerimi

Hayalinle tükettiğim gecenin tüm saatlerinde

düşlerimin sokağından geçerken sen

Nefesimi kilitliyor sol yanımın ağrısı

Yokluğunun göğsüne yaslıyorum başımı

Sessiz ağıtlar sürüyorum dilime

Dudaklarıma vuslatsız şarkılar

Sensizliğin ölü soğukluğunda yanıyorum

güne bağlarken geceyi

Söküp atamıyorum

Silinmiyor gözlerimden

kokun sinmiş anılar

Aşk çiçeklerinden taçlar takarken

bahar kokulu saçlarıma

Yüzün yüzüme karışır

nefesin düşerdi dudaklarıma

İçime süzülürdü varlığın

Kanatlanır uçardık

seyre dalarken güneşi

Otururduk gökkuşağının kırmızısına

Kolunu boynuma atışında ısınırdım

Ilık yaz akşamlarında esen rüzgarlarda

Küçük bir kelebek uçardı

gün batımlarına gizlediğimiz düşlerimizden

Dans ederken deniz

Dalgalar öpüşürken kızgın kumsallarla

El yastığında düşledikçe seni

_ başka nefeslerde eridiğini teninin _

Hasretin har'ı düşüyor yüreğime

Sabr şerbeti ne fayda

yandıkça yanıyor içim

Yandıkça

yakıyor ömrümden

Ağlamayacağım diyorum

Söz geçmiyor

sen yanına gözümün

Hıçkırıyorum unutulmuşluğuma

Çoğaldıkça

çoğalıyor hüzünlerim

Kefene sarıyorum gülüşlerimi

Gönlümün darağacında hayallerim

Sensizliğin düğümü dolanıyor nefesime

Ayrılık kokuyor toprak

Tenim'se ölüm

Dönüp gittin ya

Boşaldı tüm karanlıklar bardaktan

Unuttum derin soluk almaları

İçime çekemedim hayatı

boğuldum

Anladım ki

Her şey kocaman bir yalanmış

Ve

İçimi yakacak kadar gerçek

Yalnızlıkta ince bir boğuluştur bu

İnce bir veda

İnce bir isyan

Alın götürün beni buralardan