Sensizliğimi Kollayan Ecel

Bırak kapansın gözlerin beni gönlün görsün,

Çünkü sen sevenini göremeyecek kadar körsün,

Uğrunda bedenim öldü ki ruhum da ölsün,

Hayata bağlayan ne varsa bende çözülsün.

İkimizin yarattığı bu çözümsüz bilmecede,

Nerden bilebilir ki sorsak halimizi kadere,

Güneşi asamadık hiç üşüyen yüreklerimize,

Dur desem namerdim sensizliğimi kollayan ecele.

Bir varmış bir yokmuş şimdi masal olduk,

Ne zaman kaybetmedik? ne zaman bulduk?

Sen ve ben yıllar yılı ayrı yollara koyulduk,

Her ayrılışta belki ölmedim/k ama vuruldum/k.

İki seçeneğim bile olmadı tek yokluğunu bıraktın,

Bir nefes boşluk yokken aramıza dağları yarattın,

Gündüzleri doyurmadın, geceleri uyutmadın,

Ve en kötüsü de sen bunların hep farkındaydın.

Şimdi çaresizlikler içersinde çıkar yolu bulamadım,

Aklım yetmeyince bir bilene gidip soramadım,

Bu nasıl bir aşktır ki sana? Seni silip unutamadım,

Bıraktığın yerdeyim sevginde bir adım geri atmadım.

09,01,2010