Sensizliğin Ara Nağmelerinde

seslendim uzaklara

diyarlardan yankı yaptı

kalbinin pırıltıları

gökyüzüne akislenen

koca bir hüzme süzüldü tenime

gökkuşağı tazeliğinde

geldi

sarıp sarmaladı beni

sensizlikten korkan bedenim

çığlık çığlığa sarıldı

senden bir parça sandığım

rengarenk hayatın devri alemine

o devri alem ki

kaçmasın diye

nefesini bile tuttuğun

kalbimin çarpıntısından ürktüğün

sensizliğin sessizliğinde

yoğrulan

bir taze dem tadında

küçüldükçe büyüyen

sustukça gökgürültüsüne dönüşen

içsel yanmışlığın

doyumsuz çırpınışları

gel gör ki

bu gidiş iyi değil

yetiş

yetiş...