Sensizliğin Arifesi / İste Sen Yeter

Sensizliğin arifesinde yalpalamaktayım..

Her gördüğüm güler yüzü sen sanmaktayım

Sahile inip elimde resmin ismini sayıklamaktayım

Demir atmışım yalnızlığa nedenini anlayamamaktayım!

Bir ben mi perişan düştüm esen yelde

Bir sen mi düştün hudutsuzca gönlüme

Bir biz mi var yitirilmişlikten doğan kalan ömürde

Bir bildiğim var sensizliğin arifesinde yalpalamaktayım!

Buğulanınca siluetin düşen cama

Yazarım adını kalıcı olsun diye bastıra bastıra

Sensiz kalınca sokak lambaları altında

Utanmam, akıtırım gözyaşlarımı erkekler ağlamaz sanma!

Söylesin şimdi dallarda bülbüller

Nerelerde kimlerlesin dile gelsin güller

Erişeyim ellerine tenin koksun her yer

İstersek kimsenin gücü yetmez ayıramaz yaman eller!