Sensizliğin Ertesinde

neredesin ey sevgili?

saatler hüzünleri çağırıyor başucumda

sensizlik öldürüyor beni her saat çalışında

içine mi gömdün sen de benim gibi yalnızlığı

sevmenin bedelini ağır ödüyorum

yarınlara dair umut beslediğim

h a s r e t l i ğ i m

çok bekletmem seni...

i s t e r s e n

durmadan adres değiştir

gözlerim bağlansa da bulurum seni...

benden uzak olsan da

gemileri yakar gelirim..!

sen benim her şeyimsin sevda türküm

şiir gözlüm yollarını beklediğim

v u s l a t ı m . . .

hiçbir harfi öldürmedim sensiz

senin olmadığın şiiri yazmadım

okumadım isminin geçmediği kitabı

almadım yanıma şarkıları bile

yoksun diye nağmelerde sen

kalemi alıp deftere

yazmadım sevdamı

Y a z a m a d ı m . . .

elimdeki tualde

anlatmak isterken sevgimi

masmavi denizleri

o k y a n u s l a r ı

ufuk çizgisi enginlere dalarken

g / ö z l e r i m . . .

çizemedim hasretin resmini

yunuslar neşeyle yüzemedi

oynaşmadı martılar teknemin üzerinde

sahilim bile çamur deryası içinde

p e r i ş a n ı m

bir grup insan deniz kıyısında

tıpkı benim duygularım gibi

sen yoksun diye

dağlara kuşları eklemedim

ovalara kuzuları, koyunları

çizemedim ırmaklara balıkları

tualin rengi mateme döndü

senin yokluğunda...

gökkuşağının rengi karardı

semanın rengi maviden siyaha

rüzgârlar meltemden kasırgaya

sağanak yağan yağmurlar

meyletti doluya

öksüz kaldı bayırlar

atlar koşamadı...

kurudu zeytin dalları

vermedi meyve

sen yoksun ya

ağaçlar yapraklarını döktü

hazana döndü

parklar, bahçeler

yürüdüm tek başıma

gazel yaprakları arasında...

k o c a m a n

sevdam vardı

bir canım var şimdi elimde

ince ince sızlayan

a ğ l a t a n

bir de yaramı gömdüğüm

y ü r e ğ i m . . .

s u s t u m

sensizliğin ertesinde

a t t ı m i ç im e

k a n k u s t u m

ş i m d i

hüzünlü resmine bakıp

sessiz hayaline daldırıp gözlerimi

sana şiir yazıyorum...

meyzem