Sensizliğin Sessiz Yanı........

Ben aşk şarabı içip susarken sana,

Sen daha yıllanmaya yüz tutmuştun...

Kaldırım taşlarını arşınlarken ben

Sana gelen yollara çıksın sabahlar diye

Kırk takla atardım sahipsiz yokuşlarda...

Kuşun kanadında uçururken uçurtmalarını

Ben sensiz hüzünle yanan lambanın alevinde

Harlardım sensizliği...

Sen o sırada sigaramın dumanında

Zehir olup aydınlığıma pusu kurardın...

Ölüme güldüğüm anlarda ben

Soluğumda zift olurdun inceden...

Daha bir coşardı yüreğim

Ecelle oturur açık arttırma yapardım gizliden...

Uçurum anlarını tekrarlarken beynim

Sen gözlerinle iterdin beni boşluklara...

Yamacına yaslamak isterken bedenimi

Hiçliğinin hiçliğimle dansı başlardı aniden...

Hatıraları sineme bastıkça ben

Gönül gözüm kör olur mil çekerdi yüreğime derinden...

En çok senli yanları kanatırdı yaralarımı...

Ben hep sen olurdum bilmeden

Sende kaybolurdum istemeden...

Güllerden taç yaparken yokluğuna ben

Dikenden yüzük takardın parmaklarıma...

Sen sensizliğin sessiz yanı,

Ben hayatın anlamsızlığı olurdum hep...

Anlamına yüklerdim tümcelerimin yitikliğini

Sen benim anlatamadığım olurdun hep...

Aşk ihanetle aynı evde kalamıyormuş

Tek anlatabildiğim oldu bu hep...

Şimdi...

Işıklarını söndürdüğüm beynimde,

Karanlığında kör olmaya meyilliyim sevgili...

Sahi... Sende ışık var mı?

Ümitlerim her daim aydınlık kalmalı...