Sensizliğin Sessizliğindeyim

Bir yanım sana çıkan bütün yolları ezberlemiş.

diğer yanım hangi yöne dönse,

senden uzaklaşamıyor.

Ne tuhaf, değil mi?

Bir insan hiç dokunmadan,

bu kadar iz bırakabilir mi?

Hiç gelmeden bir ömrün,

en güzel yerinde durabilir mi?

Sen benim içimde hiç yaşanmamış bir hayatın,

en gerçek acısı oldun.

Akşam oluyor, gökyüzü kararıyor,

şehir yavaş yavaş ışıklarını yakıyor.

Herkesin bir telaşı, bir yetişme derdi,

bir bekleyeni var.

Benimse içimde,

kimsenin bilmediği bir akşam başlıyor.

Saatler geçiyor, gecenin rengi değişiyor,

pencereme vuran rüzgâr bile,

başka bir şey anlatıyor,

Bir tek sen yoksun.

Sanki dünya bütün ihtimalleri tüketmiş de,

bizi birbirimize kavuşturacak,

o tek ihtimali unutmuş gibi…

Bazen düşünüyorum:

acaba aynı gökyüzüne bakıyor muyuz?

Sen de hiç beklemediğin bir anda durup,

beni hatırlıyor musun?

Bir kelime, bir koku, bir şarkı,

seni ansızın benim olduğum yere götürüyor mu?

Yoksa ben,

senin çoktan kapattığın bir defterin arasında,

unutulmuş birkaç satırdan mı ibaretim?

İşte insanı asıl tüketen de bu belirsizlik.

Ne tamamen bitti diyebiliyorsun,

ne de bir gün yeniden başlayacak.

Bizim bir hikâyemiz vardı.

Belki kimseye anlatılacak kadar uzun değildi,

ama benim içimde,

koca bir ömre yetecek kadar derindi.

Bir cümleyle başlayıp,

binlerce ihtimalle büyüttüğüm,

sonunu hiç düşünmeden inandığım bir hikâye…

Şimdi o hikâyenin en güzel yerinde kalmış

bir sahne gibiyim.

Perde kapanmış, ışıklar sönmüş,

herkes dağılmış.

Ben hâlâ,

o son cümlenin söylenmesini bekliyorum.

İnsan bazen birini kaybettiğine değil,

onunla yaşayabileceği bütün ihtimalleri

hiç yaşayamadığına yanıyor.

Dışarıda hayatın bütün sesleri,

birbirine karışırken,

içimde yalnızca,

yarım kalmış bir hikâyenin yankısı var.

Ne bir son yazabiliyorum adına,

ne de yeni bir başlangıç bulabiliyorum.

Belki bazı aşklar kavuşmak için değil,

insanın kalbine bir ömür sığacak kadar,

derin bir iz bırakmak için yaşanıyordur.

Belki de bizim hikâyemiz,

tam da bu yüzden,

en güzel yerinde yarım kaldı.

bazı insanlar giderken kapıyı kapatır;

bazılarıysa sadece gider,

ardından bütün ihtimalleri açık bırakır.

Sen hangisini yaptın bilmiyorum.

Ben hâlâ cevabı olmayan bir hikâyenin içinde,

adı konulmamış bir özlemin kıyısında,

sensizliğin sessizliğindeyim…