Sensizliğin Şiddetli Sarhoşluğu?

Bir krizin daha eşiğindeyim

Gözlerim kararıyor, ellerim titriyor

Vurup, kırılacak cinsten kabardı duygularım

Şiddet istiyor aklımın ucu,

Sıkışıp kalmışım, gözlerimde hasret kaldığım uyku

Doğduğum gün, ölüm burcu.

Beynimin her zinasında, sana yönelmek istedim

Kaybetmek seni, kendi içimde,

Seni okumak, önemli bulup altını çizmek

Ve her cümlesinde kendimi bitirmekti tek derdim.

Şimdi gönül hutbende kimler vaaz veriyor

Önünde senin için kimler namaza durmuş?

Bir bardak suyun rakıyla sevişmesi, nasıl kafamı güzelleştiriyorsa?

Senin dengeme rekabetin de o derece şiddetli olmuş.

Artık zoruma gidiyor hayat, nefes almak marifet olmuş

İçki teselli değil ama oda gelip beni bulmuş

Belki ömür biterse dertler son bulurmuş

Belki de yaşamak zaten sarhoşlukmuş.

Kulaklarımı yırtarcasına bağır bu gece yüreğim

Hıçkır, ağla, parçalan, yan! Susma kalbim.

O kadar dolusun ki biliyorum, içinde mutluluğa bile yer kalmamış

Kopar kendini, boşalt içini, rahat görsün benliğim.

Not:

Bu şiirimi hangi ruh haliyle nasıl yazdım bende bilmiyorum. Belki de bilmek bile istemiyorum?