Sensizlik

kara günlerden bir sabah

yeşil kırların orta yerinde

gözler ağlamaklı

güller sararmaktaydı

etrafımda koca bir boşluk

ve her yer,

bütün kırlar,

alev alev yanmaktaydı

Güneşin ışıkları

girerken gözüme gözüme

bir damla suya hasret gönlüm

Haykırmaktaydı

O anda sen çıkageldin

gözlerinde bulutlar

Eteklerinde nehirler

Elinde bir tas su ile

Yaşlar boşaldı gözlerimden

Kuruyan göz pınarlarından düşen damlalar

suladı bütün kırları

çiçekler filiz verdi

Ağaçlar meyve

şu akmayan eski çeşme bile

Seni görünce akmaya başladı

Senin eksikliğin hep hissediliyormuş meğer

Sensizlik kurutuyormuş bu toprakları