Sensizlik

Sensizlik ne ağır bir hüküm

prangası soğuk

susuzluğudur açlık

biraz da kırmızıdır dişleri

odam katran

odam zifir

odam karanlık

bir bacağı çatlak sehpanın

aynı terazide bile

denk değilken seninle

işi zor bir hamallık

işimiz zor

taşınabilir yük değil sensizlik...

Nerden esti bilmem

kaçak var pencerede

davetsiz bir rüzgar

ne garip

saçlarını mı savurdun bilmem

gözüme ilişen karçiceği

değil

tenime sinen yâr kokusu

buruk ve soğuk...

Üşüyorum

sonbaharın ardı sen oluyorsun

beklenen kış

Ellerimi ısıtıyorum nefesimle

ılık ve eksik

Tutamıyorum zamanı

tüm bekleyişlerimi savuruyor

sonbahar

düşüyor takvim yaprakları...

bir hükmü giydiriyorlar üzerime

sahipsiz ve sessiz...

d / ü ş ü y o r u m

gözü açık kalıyor sensizlik.