Sen/siz/lik

sen varken

nevbaharlarımız vardı mevsimlerimizde

yüzler hep tebessüm, güneşimiz batmazdı...

kokun emniyet ,

kapılar kilitsiz zihinler açık

dünlerine keşkeler çekilerek

yarınlar kovalanmazdı...

ismini anan diller huzrun saadet sokağında yürürdü.

Gölgende yaşayan gönüller her mekanda özgürdü.

gidişin..

aydınlıklarda kör olmuş gözler gibi kapkara

nara atmak bahane kulaklar duyumunu yitirmiş.

Kafatası boş içindeki beyinler erimiş..

ve şimdi....

kirlendi sayfalar, kalemler kanamakta

seni yazan tarih geçmişinden utanmakta

okumak suç, düşünmek zindan zihinlere

silgiler var seni silmek için beyinlerde.....