Sensizlik Boylu Bir Uyku

seni gördüğüm o ilk akşam ağlayışına

hüzünler konduruyorum gün ışığı görmemiş

açık renkli bir toprakta kalmıştı aklım

yanaklarınmış

bana karanlığı sevdiren

bu aydınlığın içinde

sensizlik boylu bir uyku

dürter göz pınarlarımı

bitirim bir yaratılış gerekçesi bu

ne ay ne yıldız

ne güneş ne bulut

ne yeis ne umut

oradayım gerisizlikte

ilerisi dar kapılı

boğuluyorum

yoksun...

elvan gülüşüne şaşa kalışımda

seni görme çocukluğumdu zamanı aşkına mıhlayan

bir semt okulu ağacının gölgesi gördü bunu

şimdiki kesik dallarının kansızlığı

semt okulu ağacı yanımızda yok artık

ve bizi izleyen evlerin gülümser duvarları

şimdi kendimle baş başa yetim bir ihanetim

sensizlik de aldattı beni

koyu hülyasıyla bir başkasındaki sesinin

sen bana karşı dünyayla yan yana

bunu yazmaktan korkmuyorum

seni hep özleyeceğimi

ve ne kadar sevdiğimi seni özlemeyi