Şerefiyle Geberen Kahkahalar

Kuytusunda kaldığım hayatı uzaktan izlerken

İçimde heyecanı yeşeren hiçbir duygu yoktu

Karanlık ve dipsiz bir kuyuya bakar gibi

Giderek azaldı ışığa olan özlemim

Umut da soldu nihayetinde

Tomurcuklar çiçeklerine hasret kaldı

Sadece karanlıktan ibaret gibiydi artık dünya

Korktum

Karanlık da ışığa özenip gitmesin diye

Serçe parmağından astım bende düşlerimi

Huzur bir masaldı sanki artık

Mutluluk ise ‘ah bir zamanlar…’ diyenlerin hatıralarında yitip gitti

Yüzlerde keskin bir acının façası

Yaka paça dağılmış gülüşlerin bile varlığı sorgulanır oldu

Tabii mevzu uzun

Kadehler peşpeşe dolup boşaldı

Ve nihayet

Geriye emin olduğum tek bir gerçek kaldı

Sarhoşluğuma yenilip ufacık bir tebessüm göndersem boşluğa

Gökteki tanrı bile eceline kavuşacaktı

Elimden bir şey gelmiyor anlayın beni ne olur

İşte bu yüzden

Yapamadığım milyonların içine bırakıyorum sizi

Çünkü bende

Huzurlu gülüşlerin bedelini ödeyecek yürek de kalmadı

Düşündüm de

Vedalara ne kadar da alışmışım

Ve nasıl da hakkını vere vere göndermişim her bir parçamı

Öyleki

Kendime bir ‘belki’ bile bırakmadan

Elimi ayağımı çekmişim hayat denilen bu hediyeden

Sebep mi

Sebepleri sormayın bana

İlk defa sonsuzlukla mühürlediğim onlardı zaten

Kırk parçaya ayrılan ince bir cisim gibiyim

Giderek varlıktan silinen bir zerre gibi de çaresiz

Hadi tüm gücümle eteklerine asılıp sıkı sıkı tutundum diyelim hayata

‘En azından denedin’ diyen yanım

Yeniliyor ‘her şeyin bir sonu var’ diyen tarafıma her seferinde

Peki

Avuçlarım patlamış acılar içinde gitmek bu hayattan

Daha iyi hissettirecek bir son mudur sizce

Ben

Halen kararsızım

İnsan tarafım ağır basıyor sanırım

Umutsuz bekleyişlerden bile bir umut doğar diye bekliyorum

Hatta

Bir kahkaha atsam diyorum şöyle yersiz yersiz

Herkes kafasını çevirip baksa bana

Ve görseler

Bir kahkaha nasıl da şerefiyle geberirmiş diye

Hem

Kim bilebilirdi ki zaten

Gamzeler kahkahaların mezarı olacakmış

Hayat işte