Şerh

...

İyi yağmalanmalarda kaçırılmış güz haritasıydım

Sen ki göğe kırlangıç serpiştiren ve sevda sözü veren...

Nerdeydin hangi yıkıntıdaydın korkak ruhlar içinde

Gövdemdeydin yarayla iliklenmiş siyah eteğin-

Giyinmiş bir ceset oturmuş balkona ansızın-

Düşüp ölen taklit tanrılar, sen bütün bunların ötesinde

Beyaz bir gelincik ben çölün yel değirmeniydim

Dışımda öğütülmüş kemik, parmak uçlarındaki ses

Bir hicaz perdeye vurulmuş sessiz tragedya

Derdin ya bizim olsun bu şarkı bizim şarkı

İnanmazdım bizim bir şiirimiz bile yok ki sen...

Bizim bir kuyumuz vardı iguana kemikleri dolu'su

Senle ben tarihin en kekeme kitabı içinde

Soytarı bir çiçek kurutulup unutulmuş

Sırtıma kapanan bir sokak kapısı ağlayışın

Soluğun cebimde sakladığım ekmek kırıntısı her üşüdüğümde

Ben bir hayalettim başucunda geceleri görmesen de

Bensiz uyuyamazsın diye annenin sesinde ninniler söylerdim

Yarım düşler sabahında elimde buzdan küre

Zenci bir rahibe ağlardı gözleri çocuk uykulu

Şimdi bana gelelim evrim dışından bir tözle

Kalbime pusu kuran hayvandı kutsal sadakat

Arındırıp, kirlenmiş hayatı bir ceninin kalbinden

Tükürdüm ağzımın kıyısına birikmiş evreni

İndim bütün dağlardan kaçak siluetler bırakıp

Yasak kitapların dip notlarıydı yüzümdeki ihram

Sussam hangi dilden bütün yanlarım şerh.

Ben insan kalbine bırakılmış kutsal amip

Kendini aşka bölen her molekülden

Hangi çağın tanrısıyla üvey kardeştim unuttum...

CC_