Serin Bir Yaz Akşamında

Serin bir yaz akşamında vurdu hüzün

Ne insan görür ne de dünya gözüm

Söylesene mutsuzluk mudur senin özün

Sen yeter ki ağlama elzemse ben ölürüm...

Basit midir mutluluk? Kimdir mutsuz olan

Güneş yüzün asılmasın ben kurban olam

Gayet emin eyledim gördüklerin yalan

Kalan tek gerçektir sana olan sevdam...

Ellerinden yudumladığım aşk çok mudur bana

Beni al yüreğine, hüzün keder sokma

Varsın dünya bir yana sen dur bu yana

Düşmeden daha cehenneme, dur bizi yakma...

Rüzgar işler konuştukça insanın fikrine

Dediler ki aşk sonsuz boşluk sakın sudan içme

Varmıyor dillerim redde, susar kalırım ben yine

Değdiği zaman o şehlâ kokun tenime...

Merak etmem ne cenneti ne de cehennemi

Gülerken de gördüm çünkü ağlarken de, seni

Gözlerindeki aydınlık siler bütün kederimi

Yeter ki neşelen sarma narelere beni.