Serlevha / Mezar Taşları

Kimsesizlerin kimliği

Ölümün soğuk sessizliği

Anlatır altındaki derinliği

Gün görmemiş bir bebeğin ilk beşiği

Ya da öte dünyaya geçişin eşiği

Ürperten lahutiliği

Bir ana ağlıyor her gün yüzünü sürerek

Zamanın sasıyan kokusunu içine çekerek

Hatırlıyor gideni kendinden geçerek

Yolcu dur ve düşün bir kere

Her gün yenisi dikiliyor birkaç yere

Sen de geleceksin son kertede

Kiminde yazıyor el-baki hüvel baki

Kiminin rengi yosunsu haki

Ama hepsinde yatıyor bir pir-i fani

Hani nerde diyorsun benim taşım

Ellerde taşınır bu soğuk naaşım

Daha ölmeye yakışmazdı yaşım

İşte herkesin bir hikayesi vardır

Kiminin yattığı yer gül bahçesi, kiminin nardır

Son durakta, hüviyet cüzdanı mezar taşı olacaktır...