Sesinin Karanlık Suları

Geceler bir türlü sabah olmak bilmez,

Gün ışığının perdene vurması için her saate baktığında

gelmeyen güne karşı öfke dolar için,

Gecenin karanlığında gündüze duyduğun özlemle

Ay ışığının solgunluğunda

yalnızlığına yakınırsın,

Bazen pişmanlıklarınla vurulursun,

Bazen yaşadıklarınla..

Gecende saklı kaldığına inandığın hayallerin

ansızın avuçlarından uçup gider,

Ve bir nehir gibi içine akar gözyaşların,

Gecesi uzun olan günlerin başladığı yerde

Umutlarınla birlikte hayallerinde terk eder bu şehri,

Her biri sonsuz bir rüyaya açılan sokakların kaldırımlarında

dağılan ayak izlerinde bulursun o yorgun bedenini,

Yıldızlar aydınlatmaz olur artık düşlerini,

Sesinin karanlık sularında dolaşan

(U)mutsuz bir hayalet olursun..

Yaşadıkça eksilirsin..

Düşüncelerin dağılıp gider

Artık son sözünü söyleyecek

hiç kimsende kalmamıştır geriye..

Ve sen kimsesizliğindeki suskunluğunda çoğalırken,

O masum yalnızlığındaki

Ve o sessiz çığlıklarındaki gecelerinin isyan şarkısını da

Bir başına söylemeye başlarsın artık..