Sessiz Ağıt

sensizliği yaşıyorum

sessizliğinde akşamın

alacakaranlığında kasvet

sıkıyor beni

ıtır ıtır terliyorum

hasretini içiyorum

yudum yudum

ağıt oluyorsun dudaklarımda

gözlerin geliyor karşıma

iki keskin bıçak gibi

saplanıyor gözlerime

gözlerim ıslak

gözlerim kan çanağı

bana inat

çukurlarından taşıyor pınarlarımın

iki nazlı gelin gibi süzülüyor

sessizce

tuzunu hissetmesem dudaklarımda

ağladığımı da anlamayacağım

ağlamayıda beceremiyorum zaten

şöyle katıla katıla

hıçkıra hıçkıra

hoyratça

sessizliğe mahkum edilmişim

taa çocukluğumda yasaklamışlar

ağlamayı

bana sormadan, fikrimi almadan

bozamam huzurunu

gecenin

hıçkırıklarım bile sessiz

kendi kendine

kimsesiz.