Sessiz Bir Balkonda

hani yapraklardan göremezdik önümüzü

yükseklerden ışırdı hayat o güney şehrinde

dağ dağa yol yola benzemezdi biz adama

öpüşmeye sıkışırdık kederimize bile aldırmazdık

boynumuzu bükmezdi hiç bir şeye aldırmamak

özlemeye daha o zamandan hazırlardık birbirimizi...

öykündüğümüz

yıllar öncesinin akşam üzerine yüz tutmuş

sarı sıcak bir kentin kendi kabuğuna çekilmişliğiydi

sobamızdan başka dost bilmezdik kış uzun değildi

suç sanılmazdı akşam bulutlarına bakan kendini unutmuş

şarkısız kalmama tutkumuz kırmızısı mutlaka bol...

kendimi aklayamam dışındaydım

sessiz bir balkonda dünyayı düşünmenin

içine atıldığım sokakları yaraladım

hırpaladım camlara dolaşan ölümsüzlüğe bakmaları

zamanı harcayan kurşun bendim koşuşlarımda

balistik raporumda

öyküleşmeyişimizin çok öncelerde kalmışlığı

sığlık bu

tellere konan kumruların sorgusuz katliamı

kırmadan incitmeden

gömmemeliyim kendimi kendime...

masumdu

yol kenarlarında yarınları düşleyen

oyunun hep dışında kalmışlıklar

ayva tüyleriyle çipil bakışlı bir deniz kızının

özlemleriyle büyüttüğü bu sıra dışılık

sadece ölümü sıradanlaştıran bir aşk değil bu aslında...

ölümün kendi sıradanlıktı ne istediğini bilmeyen

ne dediğini bilmeyen bir basitlik örneği

ta ki aşkla anlam kazanana kadar bütün bitişler

güneşin batışına bakmamanın olmazları kadar

geleceğim sana...