Sessiz Çiğliklarin Mektubu 4 (son)

düştü yine içerime kor gibi

sana yazma isteği..

inan bana

işin başlanğıcında

bin yıllık hasretimle gül toplayıp saçından

doyasıya koklamak gibi birşeydi

sana

ve de tüm insanlığa

kesitler sunabilmek

bu duvarın içinden..

yine de öyle,

okuman, duyman, öğrenip bilmen için,

yüreğinde sevdayı

yeşertip göze göze

dertleri silmen için

ne yapabilirim ki

sana yazmaktan özge..

sermayem... kağıt kalem,

emeğimi sorarsan...

uzun hikaye gülüm,

aklım, fikrim, yüreğim,

yüreğimdeki sevdam,

bir de

zavallı elim

hayaline tutunup

saçlarını okşayan..

ama öyle...

ama böyle....

yaşıyoruz bu dünyada ikimizde..

yaşıyoruz milyonların kanı ve kemiğiyle örülüp

ölümleri aklamak,

barışı,

kardeşliği,

sevgiyi yasaklamak için inşa edilen

duvarların yıkıldığı bir çağda..

ama bizin duvarlar bilmiyorum nedense

oynamıyor yerinden..

ve sanırım git gide

yükselecektir gülüm

nurlu ufuklar için atılan nutukları tek kulak dinledikçe..

buğün suskunluğumuzla yükselen bu duvarlar

geleceğin aydınlık

kavgasız günlerinde

taze bir gelin gib cilveyle nazla yürür,

namluda kurşun gibi

fırlatıp her taşını

kendi mimarlarının suratına tükürür...

sevgilim...

seni temin ederim..

sitem değim meramım..

yazmadan durulmuyor.

benimkisi sadece

hepimizin doğuştan

omzuna bindirilen

o

kocaman

büyük

yük..

bir yaşama tasası...

aslında bu değil midir

var oluşun yasası..

hiç te marifet değil

paslanmış kafalarda

kargaşayı ve kavgayı yaşatmak,

ve nefreti taşımak

köhnemiş yüreklerde..

aslolan,

içerde de,

dışarda da güzelim...

sevmek.... üretmek sevgiyle,

ve paylaşmak

insanca...

barışa

özgürlüğe

ve inanmak bilime...

kafa berrak,

yürek ak,

insan gibi düşünüp

adam gibi yaşamak...

havadan sudan bahanelerle susturulan

kalemlere selam olsun...