Sessiz Gölgeler Senfonisi
mevsimler ağır adımda
öyle geçmiş ki üzerimden
gölge seslerinden arınıp
ömre yağan karı görmek
bu güne nasipmiş aynada
meğer unutmak olan kavram
artık canın yanmayışıymış
söyle yar söyle
ne zaman çekildik yılların köşesine
susup da kendi sesimizde boğduğumuz
naralarla böyle
bir şey var
rüyamızda eğreti duran bir şey
bir şey var kelamın yetmediği
hissedip anlatamadığım
oysa biz
portelerin iki ahenkli notası
soluksuz içip sol anahtarlı seviyi
düşmedik neyzen nefesinde yalpalı
zor geliyor zor yeniden yaşatmak o hayali
başkalarıyla yapmak seninle düşlediklerimi
gölgelere ikrama durmak gibi nafile bir şey
yasemin kokusunu duymuyorum elinin
çıkmış avucumun yıkanan ezberinden
ki aşkın telkari vazosunda
dönüşüne sus/ayan sevda kuruyup kalmış
ya sen
geçmiş yalnızlığıma yakıştırdığım sen
nerdesin şimdi
21aralık10