Sessiz Kasaba

kimsesiz ağustosların kasabasında

kalakalsam da bir yanım hep sende

arkadaşlarımla paylaştığım sessizlik

daha saran daha sıcak olsa da...sende...

bozkır rengi uzaklardı ağustos kasabam

mülayim trenlerin belki ayda bir uğradığı

kahvehanelerinde ihtiyar anılar demlenirken

aklımda an be an kırmızıyı ince nazlı sevişin...

kimsesiz ağustosların kasabasında duyumsadım

sevgiyle büyüyen sessizliğin mağrur çığlığını

ağaçların ırmaklar boyu hışırdayarak anlattığı

büyülü çocuksu masallardan esinlenerek attığı...

sessizlik kasabasında öğlen uykularım sahipsizdi

hayata kuşkulu uyanmalarla yorulurken saf düşlerim

kirli sarı yağmurlara kadar sessiz beklemeyi öğrendim

şimdi ağustoslar daha kimsesiz ama ben sessiz değilim...