Sessiz Ortaklık

Zamanın en acımasız anı.

Duygularım şuradaki ağacın en tepesinde,

Rüzgar  sert esse de

Ulaşamıyorum.

Sahi veda etmemişmiydim buraya

Yine aynı yerdeyim

Manzaram aynı duvar,

Yine rüzgar sallıyor yaprağı,

Aynı şarkı kulağımda

Ama

Vazgeçmek artık daha kolay gibi

Daha katıyım,

Öfkeliyim,

Çok/ça da kırgınım

Kırgınlığım ,öfkem kendime.

Duygularım karıştı.

İnandım..

Suyun rengine,

İnandığım şeye aldandım

Bir deniz taşınan sarıldım

Ona anlattım,ondan dinledim ve yine ona ağladım.

Sordum ona dedim ki

Yaralıyor muyum

Yaralanıyor muyum?

Göğsüme yüreğini koyduğunda,nefesim heyecana karışıyor..

Susuyorum, ben...

Ne zaman sussam elimde bir kağıt,bir kalem yine sana susuyorum ..

Hiç bu kadar sessiz kalmamıştım meğer ne kadar çok içimde tutmuşum herşeyi,

Seni ..

Kendimi bir kalemin eline bırakmışım ben, susuyorum dedikçe  sayfaya dökülen her sözde beni ele veriyor..

Ne kadar isyan ettiğimi belki hiç görmedin, hissetmedin ama okurken bu kadar sağır olmazsın ...

Şunu bil ben seni hep duyorum, bir sokak çocuğunun yüzündeki tebessüm de bile sen varsın.!!