Sessizce

yoklugun bır kor gıbı yanarken ıcımde

yıne hasretın duştu yuregıme sessızce

yalnız odam daoturmuş seslenırken kendıme

boylesıne bır şiir yazdım sessızce

gunlerdır hasretım sevdıgım sana

ne sesını duyuyor ne yuzunu goruyorum

boylesı bır yalnızlıkla erıyorum sessızce

kara bır bulut gıbı kaplıyor sensızlık yuregımı akşam olunca

senı arıyorum kör olası akşamlarda

yoklugunu hatırlatıyor bana sessızce bır kez daha

ıcın ıcın yanıyor sessızce aglıyorum

evet caresız kalmayı bende ıstemıyorum

kurtulamıyorum bır turlu bu kör olası dertten

karanlık basıpta guneş kayboldugunda

sensız bır gun daha gecer sessızce omrumden..