Sessizliğin Ardından

pek bi ağır bu ara havalar

ne kuş cıvıltıları aydınlatıyor sabahı

ne güneş ısıtıyor kanımı

cemresine sağır artık ilkbahar...

ağır bu ara susmalar

ne dillerde konuşmaya niyet

ne kelimelerde kifayet

hakikate kör artık anlamlar

hal böyleyken

umut sandığa gömülmüşken

hele de maviler puslu griye gebeyken

bilirim/ bundan gayrı

biteviye sonbahar

önü kar...

ardı kar...

zaten bunca ihaneti/ ancak

-ki cümlemize müstahak-

körlemesine beyaz aklar