Sessizliğin Ötesinde
Yolcuyum bir kuru yaprak misali
Rüzgarın yeline kapılmış gibi
Senden kaçolmazmış
Yokluğuna alışılmazmış,bilmiyordum
Bir kır çiçeği kopardım gözlerine benzeyen
Anlamalı seni benim olmadığım bir diyarda
Bir başka zamanda yaşarken
Sen güneş kadar sıcak,tutulmaz
Tabiat kadar gerçek,bilinmez
Çaresizlik içinde aydınlıksın
Kaçılmazsın...
Ağaçların yeşili kalmadı
Mavi denizlerin uykusu yok
Gecenin anlamı
Dünyanın tadı yok...
Eskisi kadar parlak değil yıldızlar
Öyle soğuk durmaz,solgun bakmazlardı
Bir baktığımızda içimizi dökerdik onlara
Uykumuz gelirdi
Kendi giderken masum kalan yanlarımızı alırdı
Güzeldi rüzğar,soğuktu üşürdük
Yalan yok ağaçlar da üşürdü
Biz aşkı susarak aştık
Tek isteğim gülü susuz yaşatmak
Acı çekmeden sevilmeyi bilmek
ve aciz kalan herşeyin
Bir köşeye atıldığı
Dolup dolup taşan yüreğimi
Gün ışığında tutabilmekti...
Her seher bir gül açtığında
Her gece bir yıldız kayardı yüreğimde
İçimde benden yabancı biri yaşardı
Gözyaşımın döküldüğü gecenin sessizliğinde
Sevgim kaçan son vapurdan kalan
Son matemimdi
Yeni başlayan gecelerde
Yılların uyuduğu,sevdamın büyüdüğü an
Yüreğimde en çılgın hayalleri besledim
Her köşebaşında bir umut
Yağmur getirdi toprak olayım diye
Ansızın dilimden düştü kelimeler
Sonra boşlukta adın yazıldı
Zaman sensiz geçmezken
Karanlık beyazlığını gölgeledi
Beni senin gibi bir de kaderim terketti
işte ondan elim çukur
Boş ve üzgün kaldı
Dört mevsim içinde
Şanslı bir bahar olur ya
işte ben onu hiç yaşamadım
Ama ahdım var
Bir gün selamsız yürüyeceğim caddelere
Belki ışıklar tek tek yanar
Bir su sesi uzak yanlarımı anlatır
Bir kent yıkılır dermansız dizlerime
Gidersen bir tufan olurum
Sustuğun her yerde