Seval...

Bakışları fersiz..

Gülüşleri renksiz..

Adımları amaçsız..

Umutları kısacıktı...

Geçen son bahara kadar

Saçlarını taramadan çıkmazdı sokağa.

Dudaklarında ruj

Parmaklarında oje eksik olmaz.

Aşk şiirleri okur..

Yazardı da...

Hep yapma çiçek alır

Mevsimlik ağaçlardan köşe bucak kaçar

Ne zaman sararıp düşün bir yaprak görse

Özenle yerden alır,

Koyardı anı defterinin içine.

yalnızlığında..

Çaresizliğine hüngür, hüngür ağlardı...

Bir zamandır..

Okul dönüşü annesini sokağın başında bekler bulurdu.

Nefessiz kalırda, düşüverir korkusu

Hep annesinin içindeydi...

Bazen yürümek bile ne kadar zor geliyordu...

Farkındaydı her bir şeyin

Kaç kez söylemişti annesine

Yalınız yaşamaya alışmalısın diye.....

......ama umut etmeden de olmuyordu ki...

Bu yaz bitimi;

Önce saçları dökülmüştü tutam, tutam

Sonra fersiz bakışları çaresizliğe

Zorakiydi artık gülümsemeleri

Adım atmak ileriye

Umutlanmak yarına

Yoktu artık benliğinde...

En son sayfayı da kendine ayırmıştı

Sararıp düşen yaprakları koyacak

Sayfa kalmamıştı anı defterinde...

Bu sabah;

Gün ışırken..

Yeni bir güne başlarken bu şehir.

Tarifsiz acılara..

Daha fazla dayanamadı yirmi yaş yüreği

Düşüverdi yaşam ağacının dalından...

Güle, güle çocuğum

Güle, güle meleğim

Güle, güle Seval...

Bütün şehrin iyileştirmek için seferber olduğu kanser illetine tutulan iki yıl önce yitirdiğimiz kızımın arkadaşı Seval içindir.