Sevda Zen
Ruhu üflenmemiş ilk hücredeydi ölüm
Şehirlerle büyür insan insan
Şehirler gibi ışıl ışıl uyurdu mahsustan
Muktedir genlerle kutsanmıştı çıplak kral
Ateşten gözlerine kestirdiği
Sevda zen
Soyağacında körpecik bir dal
Yeryüzünün tozunu süpürerek kapı önlerinden
Mutlu son'suzluğa gidiyordu
Lüle lüle saçlarında fırtınaya koşulmuş
Düşleri kim vurdu ya
Mor bir gülümsemedir yayılmış gül tenine
Ne çok şiir yazılmıştı
Ne çok kafiye bekliyordu
Lime lime
Çoktan seçmeli gelmedi gelecek
Eflatun boynunu sımsıkı sardı
Beşi bir yerde keder
Dağlar yürüdü karla kaplı türkülere
Bir kardan adam umudu muydu
Dağıttığı rüzgârın
Şehrin sokaklarında çocuk gülüşleri
Gök virgüllü sustuğunda
Ah Sevda zen ahh
Tırnaklarında toprak kardeş
Mutlu son'suzluğa gömüldü
Tabut başına yeşil yazma al yazma
Gel de sarsılma mülkün temelinden
Terazinin kefesine bağlayıp ağır yaralarını
Tekmil ana gibi yara düştü
Adil ağlamak
Balıkların hafızasına yem oldu
Denizi kayıp öyküler
Eteklerinden yağmur kardeş döküldü
Zamandan tuzağa
Geni şahsına münhasır
El amansız çıplak kral
Hak hukukla aksırdı ardından
Çok yaşadı beylik hayatını
Nihayetinde güneşe yakındı özgürlüğü
Mutlak sanatçının nadide eserine
Yana yana dedi ki
Sevin Sevda zen
Cehennem benim
Ayaklarının altına serili cennete geç
Kalma diye
Sana ölümü öğrettim