Sevdalım/dın

kusura bakma hayat!

hikayemiz burada biter

çeker giderim ne sevdan kalır bende

ne de sevişlerin

ne kadarda benzese eskisine

tadında bir ekşilik olur bilirim

sevemezsin eskisi gibi vurur yüzüne hayatın arsızlığı

ben masumum tıpkı doğduğum günki gibi

saklan günahlarım matemde bir köşeye

uçurdum sana gelmemeye yeminli son hayallerimide

nereye gideceğini bilmeden sakin,sansürsüz

ve ben gidiyorum aklımda zerren yok

sokak lambalarına aldırmadan

aydınlıklara inat birazcık ağlıyorum

bazen çok fazla..

sığdıramıyorum gamzelerime

yalnızca ellerimle gizliyorum,

kaçabildiği kadar

benim gibi

aslında senin gibi..

kayan yıldızlara saklayacağım bir hayalim bile kalmadan

sensizce ve hep sessizce biriktiriyorum ceplerimde sevdanı

gideceğim yerde de olacak mı bakışlarına benzeyen..

bu şehirden gitsemde ya da bu dünyadan

çare mi sevdana , ayrılığına

değil bilirim ama sorgusuz sualsiz giderim

her adımda daha da perçinlenir sevdan

ve sana daha yaklaşırım

senden öte attığım her adımda nakşederim kalemime sevdanı

ama bir an geçirmem seni sevmeden,söz!

sokak kedilerini benzetirim gecenin en tenha yarısında

sahipsiz kalan bir yarımı

ama yinede dokundurmam sitemlerimi yüreğine

dem vururum ayrılığın en derinine de yinede vazgeçemem sevdandan..

Giderim adımlarım sana benzer

gidişini andırır bir parçam..

unuttun ya unuturum sandın

ama hep yanıldın..

sevdamdın ve hala sevdalım..