Sevdanın Gül Sesi

hiçbir s/es yazılmadı hecelere böyle

ve acıtmadı canını

daha çıkmadan dikeni gülde

ey dil-figar

seni bir gül ağacına assalar

hiç bu kadar ağır kutsanmazdı yürek nağmesi

ve duyulmazdı dalından kesilen gül nefesin

derin bir imanla serpilen kokusu

yitik ruhların kanayan dallarından

akmazdı böyle rahnesi

sureti güllerle örtülü

korkusu sinmiş sevdalara doğru

ey nazlı yar

-kim gül olmak ister karaçalıda-

oysa yeni filizlenen goncalar açar endamında

-güneş doğsa tekrar doğmasa ne yazar-

diyebilir mi

derinden susamasa sevdanın gül sesi

/susuz toprakta gül açmaz yar

gül suya sevdalı yaşar/

açsa

gülün hali naçar

o vakit gül dikene kaçar

iğreti durur dalında gül çeşmesi

yaralanır dikeniyle çehresi

toprak ağlar

-diken mi gülün parçası gül mü dikenin-

sevda bilse

-gül dikene aşık diken güle değil-

ey bülbülün sevdalısı

o bir şelalenin uğultusunda

dört başı mahmur yatar gül yatağında

üstü açık uyuyamaz

döşeği toprak

yorganı su olmasa

sevdanın gül sesi

aşkın o mağrur coşkusuyla

dinlenince yüce semada

ve şakıyınca seni seviyorum sadası

bir bülbül kanadında

rüya gibi damıtır gül/suyu

çıkmaz sudan gülbeden

gül susar

sessiz akar/su

20 Ocak 2010 İzmir