Sevdanın Kırık Saatleri

Cam kırıkları arasında

yürüyen ayak sesleri

hangi rüyadan döküldü bilmem

yağmurlu cam mekânlara

Kedi gözleri

yeşil fosfor gibi yanar karanlıkta

senin olmayan

sokak lambalarının altında

Sabret diyorsun

sabır bir kuş mu

kanat çırpar mı göğsümde

yoksa ölü bir balık

suda yüzer gibi

Gözlerinden

çıplak ayaklı çocuklar

koşar durur

hangi bahçeye

hangi unutuluşa

Ay parçaları

ellerimde eriyip gidiyor

tuz tadı

dudaklarımda kristalleşiyor

Sen

bir kapı gibisin

açılmayan

arkasında ne var

kim bilir

Hasret

kırmızı bir iplik

bağlar beni

hangi makinenin

sarrafına

Tebessüm

düşer yere

yaprak gibi

kim toplar

kim yakar

Menzil

kelimesi

ağzımda çürük diş gibi

çıkaramam

yutamam

Kısmet

bir sayı mı

hesap makinesi

çalar sabahları

uyanırsın

Duy

işte

cam kırıkları

hâlâ yürüyor

rüyanda

Turgay Kurtuluş