Sevdaya Öykünürken
Bir öykünlük avuntudur,
Aşığın gönlünde ki sevda
Oysaki
Ne başaklar yüz sürdü tohumundan
Ne hasatlar kaldırıldı yığınlarca
Toprak nadasa bırakılsa da
Yazgısı hiç değişmedi
Hep ekildi, hep sürüldü
Defalarca...
Oysa bilselerdi ki?
Bir hasatlık canımın kaldığını
Kışın zemheri soğuğu
zamansız soldurmazdı çiçeğimi
Şimdi kargaların,
Aç kursağını kolluyor eğrilen dalım
Göçmen kuşların dönüşü olmayan
Ömürleri biçiliyor sevdama
Bu kadar olumsuzluklara rağmen
Yine de pes etmiyor bu deli gönül...
O zaman dayan yüreğim!
Dayanmalısın sen biraz daha
Bilirim ki;
Her fırtına sonrası
Binlerce tohuma ötelenir toprak
Ve her tohum
Binlerce filize durur düştüğü yerde
Sevda da işte böyle bir şey
Bir esmeye görsün
Alır savurur seni ve saplanır kalırsın
Bir sevdalının gönlünde...
Kardelen
Serap Sönmez