Sevgi Emektir

Vakit hangi vakittir sevgili

Bir günü daha bitirdik ruhu firar saatlerde

Yine kaçtık kendimizden

Yine yaşadık ya sevgili

Yaşadı desinler diye

Bir çocuk bahçesinde gizlice

Düşler salladık

Annemizin ilk ninnisinin birikmiş sesine

Yükleyip çocukluğa olan özlemi alemlerce

Çünkü en çok annemiz sevmişti bizi nedensizce..

Şimdilerde

Kimseler masumluğu tanımıyor ya sevgili

Korkma sen yakalanmayız hiç bir göze

Bilmeyen anlamaz derdimizden

Biz güzeli özünden içeri sevdik

İyiyken de sevdik

Dönüp bize yüzünü terk ettiğinde de

Ve hiç küsmedik sevgiye

Ve sevgiye dair şeylere

İhanet anca düşsün koyu mavinin kederine

Güzel bizim gönlümüzdü

Güzel dilimize düşen sözümüzdü

Güzel yalıtılmış yalnızlıklarda büyüdüğü için

Bir yaşam kadar değerli

Bir güne sığan ömürlerde

Kelebek ellerimizle sarmalandığımız

En kırılgan

Bizden ötürü kırılmamış

Yarına dair yangınımızdı...

Hiç bir vakit

Onların gözüyle

Ne baktık ne bildik..

Diyorum ki sevgili

Olsun

Bilmeyelim yine de

Kör olsak bu ötesini görmeyenler denizinde

Taş olsak ne!

Üzülme

Şeffaf yakışır gözümüze

Tane tane

Düşsün ellerimizin mahremine içimiz tane tane

Koyusu kalsın mavinin

Kendini göremeyene

Yelkenler şişsin meltemlerin gizinde

Yeşil saklasın kökünde hayatı

Kimi zeytin dalı

Kimi utangaç limon çiçeğinde

Elbet tutar bu sürgün

Mutlak

Bir zemheri ertesinde...

Özümüz öylece durur

Bilirim derinlerde bir yerlerde

"Sevgi emektir"sözüne gülüyor ya şimdi modernistler

Gülüyoruz biz

En ilkel benliğimizle

Emeği bilmeyene

Sevgi ne

Kıymet ne

İnsan ne?...