Sevgiliye Ağıt

Yıkıldı her şeyim

Yoktu zaten kurulmuş bir şehrim

Olmadı belki hiç olmayacak

Küçüktü hayallerim sevgi doluydu

Umutlarım vardı mutluluğun yoluydu

Küçük bir yuva istemiştim hatta küçük bir kulübe,senle

Pencerlerinin önünde pembe çiçekler

Olursa umut rengi pancurlar

Bir küçücük bahçesi de yanında

Belki birkaç kök sarmaşık evin duvarına sarılan

Ne kadar mutlu olurdum

Kul daha ne ister

Bir ben,bir sen,bir de karanfiller

Evet severim neden bilmem ama

Çocukluğumdan beri beni çeker karanfiller

Kokusu mudur duruşumudur bilmem neden

Yoksa seni mi hatırlatıyor karanfiller

Bizim taşındığımız gün gözlerimiz hüzünlendiğinde

O söz verdiğimiz yerde

Bahçede yanıbaşımızdaydı karanfiller

Sonra ilk karşılaştığımız yerde

İlk bakışta gözlerimden tanımıştın

İç çekerek çok aradım çok...demiştin

Yıllar sonra nasıl da sevinmiştik

Sarmalamıştı mutluluk bizi,güneş gibi sıcacık

Senelerce ısıtamadığım yüreğim ısınmıştı

İşte o çiçekçide de yanımızda onlar,onlar yanımızdaydılar

Evet evet karanfiller,karanfiller evet oradaydılar

İlk gözyaşımıza, kavuşma heyecanımıza şahidimizdiler

Bir demet karanfil getirdim sana

Bak boyunlarını bükmüşler,bu uzun ayrılığımıza da

Bir vefalı dost gibi yine onlar,onlar ortak oldular

Tekrar kavuşacağız biliyorum ama...yine üşüyorum

Hayattan çok şey beklememiştim ben

Bir seni dilemiştim o buz gibi yurt odalarında

Kimsesizliğim üşüdüğü zaman

Tek tesellim annemin bana bulutlardan gülümseyen hayali

Babamınsa güçlüdür benim kızım dayanır diyen

Güven veren içimdeki sesi

Aslında ne çok şey istemişim meğer ben hayattan ne çok

Ulaşılacak kadar yakın,ulaşılamayacak kadar uzak

Beraber kurmuştuk hayallerimizi

Bir kaç eşya alırız,sonra tamamlarız birer ikişer

Peki evin duvarları ne renk olsun

Aşı boyalı olsun tıpkı çocukluğumuzdaki gibi

İleride bir de araba alırız

Tamam beraber çalışır öderiz

Yorulmanı istemem,kıyamam,ben çalışır öderim

Söyle ne değişti

Niye ses vermiyorsun şimdi

Daha yeni bulmuştum,ne çabuk kaybettim seni