Sevgiliye Son İsyan

Bugün aklıma sen düştün.

Gerçi hiç çıkmıyordun ki aklımdan

Bu defaki daha, da farklıydı.

Biraz korkak, biraz heyecan ve umutsuzca

Evet, işte telefon elimde...

Ellerim titrek...

Gene içim buruk

Her zaman ki gibi gene yoktun sen.

Zaten hiç olmamıştın ki

Hep bir hayal,

Bir arayış, bir düşünce hep bir bekleyiştin sen

Gene habersizce hüzünlere gömdün beni

Gene kendimi suçlama ya başladım...

Biliyor musun sevgili?

Seni tanıdığım güne isyan

Elini tuttuğum günlere lanet

Kokunu içime çektiğim dakikaları kara gün ilan ediyorum.

Aslında sen kaçmakta hep haklısın sevgili

Bizim ne bir sonumuz nede hayallerimiz olamazdı.

Ama ben bunu yüreğime anlatamadım.

Çünkü sen başlı başına bir hayalsin

Ansızın ortaya çıkan

Ve gene ansızın kaybolan

Sana bu son isyanım sevgili

Son acı çekişim, son gözyaşlarım.

Kendimi neye benzetiyorum biliyor musun? Sevgili.

Okyanusta yolunu kaybetmiş bir balık misali

Ne karaya çıkabiliyorum

Ne, de yolumu doğrulta biliyorum

Yoruldum artık be sevgili

Ya bir yol göster nefes alayım

Ya, da bırak ta ben yolumu bulayım

Bu son isyanım son serzenişim sana...