Seviyorsan Tam Onikiden Vurulacak İstanbul

elbet bir özrü vardır kırışmış ellerinin

o şehirde

düşlerini yitirdiysen eğer...

hasretten olacak,

eşkiya türküleri kurşuna dizecek

ıslanmış gözlerini

yaka paça dökülecek hüznün

duvar diplerinde...

bir çan sesi susturacak dilini

zangoç yorgun yüzüyle gülümserken sana

bir istanbul vurulacak kendi karanlığında

yüreğinde tahta mermiyle...

ve sen

hep aynı trene bineceksin

hep aynı yalnızlığı hissedeceksin

hep aynı gazeteyi alacaksın istasyondaki o büfeden

çekip giderken insanlar pür telaş

ateşi ve rüzgarı dost bileceksin

akıp geçerken zaman...

sen hep aynı ismi zikredeceksin

gülüp şaşıracak o büfedeki adam...

ıssız,kayıtsız rüyalar eşlik edecek gecene

puslu ve korkunç

azalacak gökyüzü...

yağmur yağmayacak

maviye hasret kalacak martılar

örselenmiş yürekler

gölge hayatlar çıkacak önüne

birazı tanıdık...

aheste olacak sabahlar

o şehirde gider ayak...

ötekiler başka dilde konuşacak

ölünecek kadar büyük sevdalar yok,

diyecek papatya...

buna da şükür !

az şey mi şiirde yaşatmak aşkı...

veresiye sevişirken kalbin

sana açılan bir teselli gibi

kutsayacak bedenini bu şehir

seviyorsan,

tam onikiden vurulacak İstanbul...

sade bir tören düzenleyecek gökyüzü

iki damla yaş akacak ayışığının gözlerinden

ve sen

hep aynı sevdayı yakıştıracaksın kendine...

yüreğinde beyaz bir ağrı

albenisi olmayan

inadına sevdalı...

5-3-2011

beşiktaş....

"sensiz ıssız mı ıssız bu şehir

denize değen kanatlarım ıslak

bir şey var aramızda

azaldı azalacak...."