Sevmekle Ayakta

güneş yorulurken sırtımda

her soluğumda

eskitir gibiyim zamanı

yalnızlıkla karıncalanır kalbim

ve sonuçsuz bir merakın sonudur ölüm

önyargısızca sevmenin ardındaki acı gibi

bütün bunları

seni eskisi kadar sevmediğim için düşündüm...

yüzüme kapanan bir kapıydı hayat

bu yüzden hep dışarda yaşadım

sen benim hayalimdeki evin

ışığı en aydınlık odasının

penceresine en uzak gölgeydin

sana gülmeyi öğrenmeye geleceğim...

eski sessizlikleri özlerim bazen

bakımsız sokaklara yoldaştır adımlarım

yatağımdan eksik olmaz yağmurun en temiz hali

soğuk rüzgarlarda olmadık düşler peşinde çocukça

kirli giysiler içinde yalansızlık düşkünüyüm

sevmekle ayaktayım...